Պատահումէև ... շատհաճախ,

Մարդմտովինկրակումէինքնիրվրա՝

Հստակջրիկամհայելու,

Ինչ–որմեկիաչքերիմեջարտացոլվածիրպատկերին,

Եվտեղնուտեղնսպանվումէ։

Բայցմնումէնրաերկրորդօրինակը՝

Ինքնէմնում – մնումենքմենք։

Եվինքներսառանցողբիմեզթաղելով՝

Սկսումենքապրելնորից

Նախ՝բուսական–կենդանական,

Իսկբյուրավորդարերհետո՝

Նաևմարդուկյանքովծանրուդժվարին։

Եվտևումէայսամենը

Անծայրածիրմիպահգուցե,

Գուցեշաբաթմիանսահման

Կամթերևսմիկարճտարի...

Տե՜րիմաստված, դուլա՛վգիտես,

Թեեսքանի՜–քանի՜անգամ

Այսսրախիճտատասկապատճանապարհը

Կրկնելեմոտաբոբիկ։

Եվհոգնելեմ,

Շա՜տեմհոգնել

Թե՛ինքսինձսպանելուց,

Թե՛, առավել, վերապրելուց...

Եվկարիքկա՞,

Որեսնորիցնու՛յնըփորձեմ՝

Այսանգամէլի՛նքսինձվրակրակելով

Ա՛յսաղջկաաչքերիմեջ։

Փակի՜րաչքերդ, սիրելիս.

Սարսափովեմեսմտածում,

Որկարողէայսանգամէլե՛սչսպանվեմ,

Այլ ... ավիրեմքո՛աչքերը...